به همراه لحظه‌ها و همیشه؛ محمود احمدی

سرباز ِ جنگ‌های نرفته ای

با دل گنجشک‌های هراسان

پوتین‌هایت را درآور

و به ما یاد بده

چگونه مین ها را خنثی کنیم.

وقتی دلتنگی و

دستی به دستت

                  گره نمی خورد

مسافر بی بدرقه ای هستی

                           در شلوغ ترین ساعت ایستگاه

دلتنگ؛ که شعر می خوانی و

صدای ضبط شده ات را

مدام برای خودت پخش می کنی

نوازنده ای هستی

                           در خالی ترین سالن جهان

شعرخوانی با دل تنگ

فقط زیباتر می کند

                      دلتنگی را.

بی ربط: مرگ روزای بچگی/ از روز به شب رسیدنه...

   س: بیشتر شعرهای این دفتر شعر [این دفتر را باد ورق خواهد زد] در گفتمانی کلی درباره‌ی زندگی و تجربه‌ی پرسونای شعری از آن شکلبندی می‌شوند، اما این واقعیت، منجر به این نمی‌شود که به ورطه‌ی کلی گویی درغلطند.  تصور من این است که آن کلیت، در سپهر اندیشگی بیشتر شعرها، متکی بر موقعیت‌هایی عینی است؛ موقعیت‌هایی عینی که گاهی حتی در ذهنیت سوژه ساخته می‌شوند؛ مثل (... با این همه / باریکه‌راهی را / که از خانه‌ی مادری / تا این چهارراه ولنگ و واز پیموده‌ایم / خوب به خاطر داریم...)  اما مشکل من با تجربه‌ی تکه‌پاره‌ی انسان مدرن از هر نوع کلیتی است. به نظر شما آیا انسان مدرن می‌تواند تجربه‌ی شاعرانه‌ای انداموار (ارگانیک) و یکپارچه از هستی خود داشته باشد؟  

  ...۱۲ مهر ماه سالروز آغاز زندگی ابدی خالق ِ خالد ِ همسایه ها...

کنار دکه‌ی روزنامه فروشی می ایستادم

نامه را

لای روزنامه تو می گذاشتم

و به پسرک روزنامه ‌بر پولی می دادم

که فقط خودت بدانی

عاشقت هستم

کنار دکه‌ی روزنامه فروشی می ایستادم...

اگر این جا هم

مثل سرزمین های دور

با دوچرخه

روزنامه را در خانه ها می آوردند.

* نقد خواندنی دوست خوبم مصطفی پورنجاتی را در باب شعر امروز از دست ندهید.

بودن یا نبودن

- آقا سلام.

- سلام عزیزم، خوبی؟

- آقا می‌شه از من و دوستم کنار اون حوض عکس بگیرین؟

- چرا نمی‌شه، دوستتو صدا کن تا عکس بگیرم.

- خب این دوستمه دیگه.

- این؟

- بله.

- پسرم داری با من شوخی می‌کنی؟

- نه به خدا، من که دروغ نمی‌گم.

- منم نگفتم دروغ می‌گی عزیزم، اما آخه... حالا چرا می‌خوای با این حیوون عکس بگیری؟

- آخه فردا می خوان دوستمو بکشنش، دلم براش تنگ می‌شه.

- خب این که چیز عجیبی نیست، اصلاً اینا رو نگه می‌دارن که یه روز قربونیشون کنن.

- ولی من نمی‌خوام بکشنش، آخه خیلی خوبه، منو هم خیلی دوست داره، تا صداش می‌کنم می‌آد پیشم، خیلی مهربونه.

- ای بابا پسر گلم، این‌قدر از این حیوونا تا حالا اومدن و رفتن، آب هم از آب تکون نخورده.

- آخه من نمی‌خوام دوستمو از دست بدم، ولی بابا به حرفم گوش نمی‌کنه، می‌گه این همه خرجش کردم تا بزرگ بشه و بکشمش.

- چرا هی می‌گی می‌خوان بکشنش! بگو می‌خوان قربونی‌ش کنن.

- چه فرقی داره؟ بالاخره که می‌میره.

- حالا نذر چی هست؟

- داداشی.

- آخی، داداشی مریضه؟

- نه، هنوز به دنیا نیومده.

- پس چی؟!

- آخه دکتر به مامان و بابا گفته که ممکنه داداشی مرده به دنیا بیاد، اونا هم می‌خوان دوستمو بکشن که داداشی زنده بمونه. آقا می‌شه یه سؤال بپرسم؟

- بپرس پسرم.

- آقا یعنی اگه دوست من بمیره داداشی زنده می‌مونه؟ یعنی هر کی می‌خواد زنده بمونه یه نفر دیگه باید بمیره؟

- ............

- آقا... آقا... حالا می‌شه از من و دوستم کنار اون حوض عکس بگیرین؟

                                                                                                         اهواز- 6/6/88

ارائه بلیت نشانه‌ی..... شماست

جلوی اتوبوس نسبتاً شلوغ بود اما در قسمت عقب تنها یک زن نشسته بود.

راننده رو به روی باجه بلیت فروشی ترمز کرد و با صدای بلند گفت:

- آقایونی که بلیت ندارن همین‌جا بخرن.

چند نفری پیاده شدند و بلیت خریدند. زن به باجه نگاه کرد و خندید.

اتوبوس راه افتاد.

 راننده گفت:

- آقایونی که بلیت نداده بودن بلیتاشون رو دست به دست کنن.

دست چند نفر بلند شد و چند لحظه بعد پیرمردی بلیت‌های جمع شده را به راننده تحویل داد.

یک ایستگاه مانده به آخر ِ خط زن گفت:

- من پیاده می‌شم.

راننده ترمز کرد و در عقب باز شد. زن پیاده شد و عقب اتوبوس را دور زد. راننده دستش را گذاشت روی بوق، سرش را از پنجره بیرون آورد و داد زد:

- خانوم بلیت!

زن اعتنایی نکرد.

راننده بلندتر از قبل گفت:

- هوی خانوم با توئم، می‌گم بلیت ندادی!

زن به طرف پنجره‌ی راننده رفت و گفت:

- بلیت ندارم!

- خب می‌خریدی.

زن خندید و گفت:

- خود شما گفتین آقایونی که بلیت ندارن بخرن، در ضمن گفتین آقایونی که بلیت ندادن بلیتاشون رو دست به دست کنن. غیر از اینه؟

چند لحظه بعد راننده هاج و واج به زن که به سمت دیگر خیابان می رفت نگاه می‌کرد و صدای مسافران را که به توقف اتوبوس معترض بودند نمی شنید.

                                                                                                        اهواز- ۲۹/۱۲/۸۶

بی ربط: همه‌ی عمر دیر رسیدیم...

نامه‌هاي زني موهوم

ادواردو  گالينو

 پيرمرد تنهايي بود كه بيش‌تر اوقات را در رخت خواب مي‌گذراند. شايعه بود كه او گنجي در خانه‌اش پيدا كرده است. يك روز چند دزد وارد خانه‌ي او شدند و به هر جا سر كشيدند تا بالاخره صندوقچه را در انبار پيدا كردند و آن‌را با خود بردند. آن‌ها در صندوقچه را باز كردند، اما توي صندوقچه فقط پر از نامه بود. تمام نامه‌هاي عاشقانه‌اي كه پيرمرد در طول زندگي‌اش دريافت كرده بود. دزدها اول خواستند نامه را بسوزانند، اما پس از كمي صحبت تصميم گرفتند آن‌ها را يكي يكي بر گردانند، هر هفته یک نامه ... ازآن به بعد هر دو شنبه پيرمرد منتظر مي‌شد تا سر و كله‌ي پستچي پيدا شود و به محض آن‌كه او را مي‌ديد،‌ شروع به دويدن مي‌كرد. پستچي كه ديگر پيرمرد را مي‌شناخت ، نامه را در دست خود مي‌گرفت و پيرمرد هيجان زده را دور خود مي‌چرخاند و با او شوخي مي‌كرد. پستچي مي‌توانست صداي ضربان قلب پيرمرد را بشنود كه از شادماني دريافت پيام زني موهوم، ديوانه شده بود.

منبع: وب سایت مجموعه فرهنگی هنری تهران

تصویر

خانه‌ی خالی ِ تنهایی

مثل آیینه بی تصویر

در شب تنگ شکیبایی.

عکسی آویخته بر دیوار

مثل یادی سبز

مانده در ذهن شب پاییز.

دختری

گردن افراشته، با بارش گیسوی بلند

پسری

در نگاهش غم خاموش پدر

و زنی رعنا، اما دور...

در شب تنگ شکیبایی، مردی تنها

مثل آیینه‌ی بی تصویر

خالی ِ خانه‌ی تنهایی.

سایه‌ای خاموش

در شب آینه می‌گرید.

آه، هرگز صد عکس

پر نخواهد کرد

جای یک زمزمه‌ی ساکت ِ پا را بر فرش.

این که همراه تو می‌گرید آیینه‌ست

تو همین چهره‌ی تنهایی.

ه. ا. سایه/ مجموعه شعر تاسیان/ نشر کارنامه

ای خواجه برو به هر چه داری                           یاری بخر و به هیچ مفروش

گر توبه دهد کسی ز عشقت                             از من بنیوش و پند منیوش

سعدی همه ساله پندِ مردم                               می‌ گوید و خود نمی کند گوش

دلم گرفته

در ایستگاه اتوبوس کنار خانه ام

بلیتی پاره نمی شود

دلم گرفته

پنجره را می بندم

و روی دیوار

قاصدکی نقاشی می کنم.

پ.ن: گاهی وقت‌ها یک ترانه آدم را می برد به ناکجا آبادی دوست داشتنی... مثل ترانه "دلبر" ویگن...

هنوزم دل هوس دلبر جونی می کنه/ نمی دونم چرا احساس جوونی می کنه...

پیش نوشت: مدت‌ها بود می‌خواستم یه بخش متفاوت و خودمونی‌تر رو به وبلاگ اضافه کنم، بخشی که گه‌گاه حالت خودنگاشت هم داشته باشه. فعلاً رسیدم به این‌جا. امیدوارم خوشتون بیاد. تا ببینیم بعد چی می‌شه. البته بنا به پیشنهادات شما عزیزان شاید یه تغییراتی توی این بخش بدم؛ از اسمش بگیر تا....

1- تا حالا برخوردین به کتاب‌فروشایی که کتاب‌فروشی رو با سیب زمینی فروشی اشتباه گرفتن؟ سیب زمینی فروشا به محض این‌که گونیای سیب زمینی‌‌شون تمام می‌شه، راضی و خوشحال پولاشونو می‌شمرن و بساطشونو جمع می کنن و می‌‌رن تا با دست پر به کانون گرم خانواده – البته نمی دونم این اصطلاح توی تابستون هم به درد می‌خوره یا نه؟!- برگردن. بعضی از کتابفروشا هم همین طوری رفتار می‌کنن یعنی به محض اینکه زمان رسمی اعلام شده برای تعطیلی فروشگاه فرا می‌رسه؛ گوئی تمام سیب  زمینیاشون – ببخشید کتاباشون!!- به فروش رفته باشه چراغا را خاموش می‌کنن و در حالیکه تا چند دقیقه قبلش سعی در به‌دست آوردن دل مشتری به هر نحوی داشتن، با حالتی عصبی و ضمن خاموش کردن چراغا سعی در بیرون انداختن مشتری فرهیخته!! دارن.

پی نوشت1: این نوشته قصد هیچ‌گونه توهین به سیب زمینی فروشا و کلاً کسبه‌ی عزیز رو نداره.

2- حسین سبزیان رو می‌شناسین؟ همون عشق سینمای فیلم کلوزآپ: نمای نزدیک عباس کیارستمی؟ همونی که خودشو به جای محسن مخملباف جا زد و به یه خانواده وعده بازی در فیلم داد و بعد به جرم کلاهبرداری رفت زندان؟ چند شب پیش مستند نمای نزدیک، نمای دور رو دیدم که حاوی مطالب مفصلی در مورد زندگی حسین سبزیان و عشق عجیبش به سینما به روایت خودش بود. سبزیان حرفای تکون دهنده‌ای توی این فیلم زد و نکته جالب این‌جا بود که می‌دیدی این آدم چه‌قدر سینما رو می‌شناسه و به قول خودش چه‌قدر توی سینما دیزالو شده! یکی از حرفای جالبش این بود که من عاشق سینما بودم اما تنها چیزی که سینما به من داد این بود که به عنوان کلاهبردار شناخته شدم! سبزیان اصرار داشت که هر کاری توی زندگیش کرده به خاطر سینما بوده؛ حتی کلاهبرداری و دل کندن از زن و بچه و خیلی مسائل دیگه. حرف در مورد این مستند زیاد دارم اما ترجیح می‌دم خودتون ببینین و قضاوت کنین.

پی نوشت2: وقتی با محمد امین داشتیم در مورد این مستند حرف می‌زدیم این سؤال برامون پیش اومد که چرا کیارستمی و مخملباف دست سبزیان رو نگرفتن و وارد سینماش نکردن. مگه نه این‌که کیارستمی این کارو حداقل برای جعفر پناهی و مخملباف هم برای خیلیای دیگه از جمله خانواده خودش کردن؟ به نظر شما چرا این دو تا کارگردان - به خصوص کیارستمی- که از قِبَل این فیلم به خیلی جاها رسیدن این کارو نکردن؟!

3- این پیامک (پیام کوتاه)(SMS)(....) رو چند وقت پیش یکی از دوستای قدیمی نویافته برام فرستاد:

لذت داشتن یه دوست خوب توی یه دنیای بد، مثل نوشیدن یه فنجون قهوه‌س زیر برف، درسته که سرما رو از بین نمی بره اما حداقل تو رو دلگرم می کنه. جالب بود نه؟!

پی نوشت۳: یاد قهوه موکایی که با یکی از رفقای نازنینم خوردم افتادم. قهوه موکا خوردین؟

                                                                                                             شاد باشید

حق نگه‌ دار