س: بیشتر شعرهای این دفتر شعر [این دفتر را باد ورق خواهد زد] در گفتمانی کلی درباره‌ی زندگی و تجربه‌ی پرسونای شعری از آن شکلبندی می‌شوند، اما این واقعیت، منجر به این نمی‌شود که به ورطه‌ی کلی گویی درغلطند.  تصور من این است که آن کلیت، در سپهر اندیشگی بیشتر شعرها، متکی بر موقعیت‌هایی عینی است؛ موقعیت‌هایی عینی که گاهی حتی در ذهنیت سوژه ساخته می‌شوند؛ مثل (... با این همه / باریکه‌راهی را / که از خانه‌ی مادری / تا این چهارراه ولنگ و واز پیموده‌ایم / خوب به خاطر داریم...)  اما مشکل من با تجربه‌ی تکه‌پاره‌ی انسان مدرن از هر نوع کلیتی است. به نظر شما آیا انسان مدرن می‌تواند تجربه‌ی شاعرانه‌ای انداموار (ارگانیک) و یکپارچه از هستی خود داشته باشد؟  

ای خواجه برو به هر چه داری                           یاری بخر و به هیچ مفروش

گر توبه دهد کسی ز عشقت                             از من بنیوش و پند منیوش

سعدی همه ساله پندِ مردم                               می‌ گوید و خود نمی کند گوش

گابریل گارسیا مارکز/ عشق در زمان وبا/ ترجمه‌ی‌ بهمن فرزانه/ نشر ققنوس

 فرمینا داثا، [فلورنتینو آریثا] را بارها دیده بود، طبعاً بدون آن‌که حرفی با هم رد و بدل کنند. نمی توانست درک کند که این مرد همان اولین عشق اوست. همیشه از او خبر می‌رسید. درست مثل اخبار افراد سرشناس شهر که در یا زود به گوش همه می‌رسید. پشت سرش حرف می‌زدند، می‌گفتند ازدواج نکرده است چون عادات دیگری دارد. ولی او به این حرف‌ها وقعی نگذاشته بود، هم به خاطر این‌که هیچ‌وقت شایعات را باور نمی‌کرد و به آن‌ها اهمیت نمی‌داد و هم به خاطر این‌که آن مسئله را درباره مردهای بی‌شمار دیگری نیز می‌گفتند که بسیار هم مرد بودند. برعکس چیزی که به نظر او عجیب می‌رسید این بود که چگونه فلورنتینو آریثا در پوشیدن آن البسه صوفیانه اصرار می‌ورزد. از آن ادوکلن‌های عجیب و غریب استفاده می‌کند و بعد از آن‌که در زندگی به مقام  بالا رسیده و مورد احترام همگانی قرار گرفته است باز هم به حالت معمایی خود ادامه می‌دهد.

جنگل واژگون/ جی. دی. سلینجر/ بابک تبرایی و سحر ساعی/ انتشارات نیلا

 کورین گرچه در نوشیدن متعادل بود، اما بیشتر دوستانش یا مشروب‌خورهای نیمه حرفه ای بودند یا کاملا" حرفه ای. با این حال در حضور فورد نه حتا یک بار کوکتلی سفارش داد و نه چیزی در آن حدود. می‌ترسید فورد ناگهان هوس کند بی مقدمه او را در آغوش بگیرد – شاید درسایه‌ی ساختمان آشنای یک لباس فروشی یا عینک سازی بالای شهر مثلا" – و بوی نفسش به نظر او نفرت انگیز بیاید.

وقتی سرانجام فورد او را بوسید، او به طرزی اجتناب ناپذیر تازه از مهمانی ِ کوکتل برنامه ریزی نشده ای در اداره برگشته بود.   

بریده ای از رمان « کشور آخرین‌ها »

اثر پل استر – ترجمه‌ی خجسته کیهان

نشر افق

می دانی آدم در این‌جا با چه چیزی ر‌و‌به‌روست؟ مسئله فقط این نیست که چیزها ناپدید می‌شوند، بلکه پس از آن خاطره شان نیز نابود می‌شود. نقاط تیره ای در مغز تشکیل می‌شود و اگر مدام نکوشی آن‌چه را که از دست رفته است در ذهن باز بسازی، آن‌را برای همیشه گم می‌کنی....چیزی ناپدید می‌شود و اگر پیش از اندیشیدن به آن زمانی دراز درنگ کنی، هر چه بکوشی دیگر نمی‌توانی آن را  بازیابی...!!!!

**آیا دنیا چنین روزی را به خود خواهد دید؟!**

بریده‌ای از شعر بلند«شعری برای جنگ»

اثر قیصر امین پور

می‌خواستم

شعری برای جنگ بگویم

دیدم نمی‌شود

دیگر قلم زبان دلم نیست

گفتم:

باید زمین گذاشت قلم‌ها را

دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست

باید سلاح تیزتری برداشت

باید برای جنگ

از لوله‌ی تفنگ بخوانم

                        - با واژه‌ی فشنگ -

......

این‌جا

گاهی سر بریده‌ی مردی را

                                 تنها

باید ز بام دور بیاریم

تا در میان گور بخوابانیم

یا سنگ و خاک و آهن خونین را

وقتی به چنگ و ناخن خود می‌کنیم

در زیر خاک گل شده می‌بینیم:

زن روی چرخ کوچک خیاطی

                                     خاموش مانده است

......

برگرفته از کتاب«گزینه‌ی اشعار»

نشر مروارید

بریده‌ای از رمان« خرابکاری عاشقانه»

نوشته‌ی املی نوتومب

ترجمه‌ی زهرا سدیدی

نشر مرکز

جنگ سال 1972 شروع شد.همان سال بود که به واقعیت مهمی پی بردم:روی زمین وجود هیچ‌کس ضروری نیست،مگر دشمن.

بدون دشمن،موجود انسانی چیز بی ارزشی است.

زندگیش مصیبتی بیش نیست،خستگی از پوچی و بی حوصلگی است.

دشمن نجات دهنده است.

صرف وجودش برای تحرک بخشیدن به موجود انسانی کافی است.

به لطف دشمن،این اتفاق نحس که اسمش زندگی است به حماسه تبدیل می‌شود.

بنابراین،مسیح حق داشت که بگوید:« دشمنانتان را دوست بدارید.»